Kortsluiting in mijn hoofd
Theatervoorstelling van Te Gek!?

 

28/04/2017 - 20.00 uur

Spreker
Evi Hanssen/Brenda Froyen
Prijs
VVK 10 euro/ ADK 15 euro
Locatie
PC Bethanië, Gebouw 2, A. Vesaliuslaan 39, 2980 Zoersel

Brenda Froyen en Stefaan Baeten komen op 28 april 2017 naar PC Bethanië in Zoersel met hun gloednieuwe Te Gek!?-theatervoorstelling “Kortsluiting in mijn hoofd”. De voorstelling gaat over behandelingen in de psychiatrie, vroeger en nu. Het is een dialoog tussen patiënt en hulpverlener, verbonden door een mooi staaltje muziek.

Maar wie is Brenda Froyen nu? Hieronder vind je een beknopt interview naar aanleiding van haar komst naar Bethanië op 28 april.

 

Interview Brenda Froyen

Brenda blijkt een vlotte Limburgse en taalvaardige dame, die geen blad voor de mond neemt. Een veelbesproken en intrigerend persoon en na dit gesprek begrijp ik ook waarom.

Wie is Brenda Froyen?

‘Moeder van drie zonen en getrouwd met Jan, de man van mijn leven’, antwoordt ze meteen. Ze benadrukt hierbij dat ze vooral een moeder is, net zoals andere moeders. Naast mama is ze ook lector Nederlands aan de hogeschool en schrijfster. Dit is voor haar heel belangrijk, ‘een droom die uitkomt’. Ze heeft intussen twee boeken geschreven, ‘Kortsluiting in mijn hoofd’ en ‘Uitgedokterd’. Momenteel werkt ze aan haar derde boek, een novelle voor Te Gek!?

De Te Gek!?-voorstelling ‘Kortsluiting in mijn hoofd’ blijkt een idee van Stefaan Baeten, directeur in PC Sint-Hiëronymus in Sint-Niklaas. ‘Limburgers onder elkaar, het klikte meteen’, lacht Brenda. ‘We spraken geregeld over wat er beter kan in de geestelijke gezondheidszorg. Toen kreeg Stefaan, die zelf pianist is, het idee om samen een theatervoorstelling te maken in het kader van Rode Neuzendag en de opbrengst aan een goed doel te schenken. Na amper twee optredens in het Museum Dr. Guislain hadden we meer dan 2.000 euro verzameld. Marc Hellinckx van Te Gek!? kwam kijken en sprong mee op de kar.’

‘Het vertrekpunt voor de voorstelling zijn een aantal liedjes die ik geschreven heb tijdens mijn opname’, vertelt Brenda. Terwijl ze dit vertelt, duikt Brenda terug in haar verleden in de psychiatrie. ‘Tijdens mijn manische periodes was ik heel creatief. Toen kwamen er vrij gemakkelijk liedjes in mijn hoofd op. Aangezien ik geen noten kon lezen, vroeg ik eerst aan de verpleging om de liedjes mee te onthouden. ’s Avonds gaf ik ze door aan mijn man, die wel iets van muziek kent. Het bleek al snel efficiënter om de liedjes in te zingen op mijn gsm. Nadien heb ik de liedjes samen met Stefaan afgewerkt voor deze voorstelling.’

Wat jullie met de voorstelling bereiken?

Brenda formuleert meteen drie doelstellingen. ‘Het hoofddoel is de traumatische ervaring van dwang en drang in de psychiatrie aankaarten: hoe is het als patiënt om opgenomen te worden en in de afzonderingskamer te belanden? Daarnaast wil ik ook de creativiteit (van psychose) benadrukken. Mijn liedjes zijn het resultaat van een psychose. Psychose kan ook iets positiefs creëren. Zonder psychose te willen promoten, vertel ik in mijn voorstelling heel openlijk over mijn waanzin. Ik wil met humor mensen bereiken en de grens tussen realiteit en waanzin, tussen creativiteit en waanzin proberen te verlagen en vervagen. Tenslotte wil ik ook uitpakken met mijn talenten. Het is niet omdat je psychische problemen hebt, dat je niets meer kan.’

Terug naar Zoersel

Brenda Froyen was zelf opgenomen in PZ Bethaniënhuis. Hoe voelt het om hier terug te komen met deze voorstelling?

‘In PZ Bethaniënhuis beleefde ik mijn beste en mijn slechtste opname, en dat in één ziekenhuis. Het klimaat op de verschillende zorgeenheden is er erg verschillend. Op de crisisafdeling maakte ik een enorm moeilijke periode door, met veel pijn en traumatische ervaringen door de isoleercel. Met Moeder-Baby-Eenheid heb ik heel goede ervaringen. Zorgeenheden als deze zijn zeker een mooi voorbeeld van hoe de psychiatrie anders kan. Daar zitten de hulpverleners nauwelijks in de visbokaal achter de computer, ze zijn er constant in de weer voor de mama’s en hun kindjes. Als ik één goede raad mag geven aan het ziekenhuis: kom uit die visbokaal!

Ik sta zeker niet rancuneus tegenover PZ Bethaniënhuis. Ondertussen heb ik ook al een lezing gegeven en dat was fijn. Achteraf had ik graag willen spreken met een verantwoordelijke, maar die was al gauw weg. In dialoog gaan, is belangrijk, maar niet gemakkelijk. Niet voor patiënten en niet voor hulpverleners, ook niet na een opname. Voor mij is dit geen verhaal van ‘gelijk krijgen’. In de psychiatrie wordt er vaak gepolariseerd in ‘wij’ en ‘zij’, maar er is maar één gemeenschappelijk doel en dat is mensen beter maken. Dit kan enkel door het samenleggen van kennis van de patiënt over zichzelf in combinatie met de raad van de expert. Naar patiënten luisteren, kan soms zo’n mooi resultaat opleveren.’

Omstreden figuur

‘De voorstelling is kritisch. Stefaan brengt verhalen uit de geschiedenis van de psychiatrie en stelt kritische vragen als: ‘Hoe ver staan we nu?’, ‘Is het nu beter?’. Stefaan verzacht en nuanceert veel, maar doet ons ook nadenken over wat we aan het doen zijn. Tijdens de try-out in UPC Kortenberg werd de voorstelling door een aantal mensen te kritisch bevonden. Een directeur van een ander psychiatrisch ziekenhuis koos ervoor om de voorstelling niet te laten doorgaan. Spijtig vind ik, want de psychiatrie kan naar mijn mening een eye-opener gebruiken. Ik begrijp dat het dwangverhaal niet altijd geschikt is voor het grote publiek, maar ziekenhuizen kunnen er ook voor kiezen om de voorstelling enkel intern te laten doorgaan.’

Brenda beseft dat ze vaak als een omstreden figuur wordt aanzien en die rol valt haar soms moeilijk. ‘Soms krijg ik wel eens reacties als ‘mijn team heeft het moeilijk met u’ of ‘ze zijn tegen u’. Maar wat moet ik daarmee? Net als iedereen word ik liever graag gezien. Ik doe nooit dingen met slechte bedoelingen. Ik wil niemand overtuigen van mijn gelijk, ik wil gewoon dat mensen naar mij luisteren, ook hulpverleners. Vorige zomer was ik het zo beu om als klokkenluider te fungeren, dat ik eraan dacht te stoppen. Maar dan trek ik mij op aan de positieve reacties en besef ik dat ik toch geen afstand kan nemen. Ik ben blij dat ik nog welkom ben in Zoersel, het is voor mij een schrijversdroom die uitkomt.’

Jana Geentjens

Archipel en stigWA


1
2
3
4
5
6
Kinderen trotseren obstakels voor goed doel in domein Bethanië


Over stigWA

stigWA is een project van Psychiatrisch Centrum Bethanië, Algemeen Ziekenhuis Sint-Jozef en gemeente & ocmw Zoersel dat initiatieven neemt om het taboe op geestelijke gezondheidszorg te doorbreken.

#stigWA

Over stigWA

stigWA in de Gazet van Antwerpen
INSIDE-OUT-RUN

"450 sportievelingen, onder wie heel wat kinderen, liepen de Inside-Out-Run in PC Bethanië om samen het taboe op geestelijke gezondheidszorg te doorbreken!" #stigWA

 

 

 

 

  • Evi Hanssen

    Maar wat als je hoofd en geest soms even andersom draaien, of als het af en toe eens hapert in je binnenste?

    Evi Hanssen
    Voormalig meter van stigWA
  • Blog van Bart

    Op één punt kan ik Hergé & co gelijk geven:
    dé psychiatrische patiënt bestaat niet. Op andere punten moet ik deze striptekenaars echter ongelijk geven: wij denken niet (allemaal) dat we Napoleon zijn, ik heb nog niemand zien verstijven zoals alleen Sidonia dat kan, en we lopen niet rond met strooien rokjes en met een bloempot op ons hoofd.

    Blog van Bart
    Post 1: "Er was eens…"
  • Blog van Sofie Van Roeyen

    In plaats van zichzelf te stigmatiseren omwille van een psychische kwetsbaarheid, zou een psychische kwetsbaarheid ook als een sterkte benaderd kunnen worden.” 

    Blog van Sofie Van Roeyen
    Spiegeltje, spiegeltje aan de wand
  • Getuigenis van Geert Kerstens

    Alle schizofrenen zijn gevaarlijk. Een uitvergroting, men scheert iedereen over dezelfde kam. In de praktijk is het percentage van mensen die lijden aan schizofrenie en die dader zijn van een misdrijf verwaarloosbaar klein. Integendeel, in de regel zijn deze mensen eerder slachtoffer dan dader van een misdrijf.

    Getuigenis van Geert Kerstens
  • Evi Hanssen

    Mijn moeder heeft nooit voor me verzwegen dat mijn broer in de psychiatrie was opgenomen. Toen ik nog op de lagere school zat, vertelde ze me dat ‘zijn geest ziek was’.

    Evi Hanssen
    Voormalig meter van stigWA
  • Mick Hutsebaut

    Als patiënt voelde ik me voortdurend geobserveerd door winkeliers en Zoerselnaars. Dat was confronterend in het begin. Op den duur begin je je ernaar te gedragen, je wordt schichtig.

    Mick Hutsebaut
    getuigenis
  • Blog van Bart

    Af en toe heb ik de indruk dat het algemeen beeld dat die buitenwereld van ‘de psychiatrisch patiënt’ heeft niet al te fraai is. Dat verandert soms wel op het moment dat men je persoonlijk beter leren kennen; dan word je vaak: ‘...eigenlijk best wel ok… voor een psychiatrisch patiënt...’.

    Blog van Bart
    Post 2: "Het fotodilemma"
  • Blog van Gina

    Collega van AZ Sint-Jozef getuigt over haar opname in PC Bethanië

    Blog van Gina
    'Zo gek veel verschillen we niet'
  • Een gedicht over de zoektocht naar hulp

    "Ik dacht bij mezelf, ik begin opnieuw, ik probeer het gewoon"

    Een prachtig gedicht geschreven door Vicky Potters over de zoektocht naar hulp!

    Een gedicht over de zoektocht naar hulp
  • Nieuw jaar, nieuwe wensen.

    "Ik weet niet wat het nieuwe jaar in petto heeft voor mij, hopelijk meer sprankels en rust."

    Een mooie uiteenzetting van Gina over het nieuwe jaar en zijn uitdagingen.

    Nieuw jaar, nieuwe wensen.
  • Ik bleef toch dezelfde?

    'Ik herinner mij nog goed, de eerste keer dat ik in de psychiatrie belandde. Ik was 19 jaar en student'

    Ik bleef toch dezelfde?
  • Toeval, en een beetje Ricky

    Een Facebookvriend van me is een tijdje terug uit het leven gestapt. Ricky heette hij. ’t Was een Vlaamse zanger, maar niet zo’n bekende. We kenden elkaar niet.

    Toeval, en een beetje Ricky
  • Blog van Bart

    Toen ik enkele jaren geleden voor het eerst werd opgenomen in de dagkliniek van een psychiatrisch ziekenhuis, had ik het gevoel dat ik een grens overstak. Het voelde namelijk alsof ik emigreerde van het land van de gewone mensen naar een land van niet-gewone mensen, en dat ik daar ook meteen het staatsburgerschap verkreeg.

    Blog van Bart
    Post 3: "The wall"
  • Het perron van de trein richting Zwitsalland

    De uitspraak van mijn collega werd voorafgegaan  door een licht minachtend hikje, een meewarige blik mijn richting uit. Uitspraken als deze maken dat ik me ongemakkelijk voel, alsof ik in een vagevuur zit waar de klok verdertikt en de houdbaarheidsdatum richting expiration date gaat.

    Het perron van de trein richting Zwitsalland
  • Zou het me helpen

    Zou het me helpen

    te leren

    om anders

    in de spiegel

    te kijken

    Zou het me helpen

Nog vragen?
Stel ze!

Wij zijn steeds geïnteresseerd in suggesties, eventuele samenwerking, voorstellen, feedback, ... Dus twijfel niet om contact op te nemen indien je vragen, opmerkingen of ideeën hebt!



Volg ons op



Partners van stigWA

Emmaus
PC Bethanië
AZ Sint Jozef
Gemeente Zoersel
Logo Te Gek
atletiekclub DAL